Mijn verhaal
Mijn herinneringen gaan ver terug, tot aan de tijd dat ik vier jaar oud was en soms zelfs nog iets daarvoor. Ik zie nog precies voor me hoe ik naar school ging en herken de gezichten en namen van de kinderen met wie ik in de klas zat of buiten speelde. Op foto’s uit die tijd zie ik een vrije ik: een kind met een onbevangen uitstraling en een zorgeloze houding, zonder enige vorm van beperking. Toch is het geheugen selectief, want naast deze heldere beelden zijn er ook intense momenten die volledig uit mijn geheugen gewist lijken te zijn en die ik niet meer naar boven kan halen. Die vroege jaren stonden vooral in het teken van een enorme nieuwsgierigheid. Ik was gefascineerd door de natuur, de kosmos, dieren en spiritualiteit, maar vond ook mijn passie in muziek en dans. Mijn interesses waren zo breed dat de bibliotheek bijna te klein voor me was. Omdat ik op vierjarige leeftijd al vlot en begrijpend kon lezen, stond ik wekelijks voor de lastige keuze welke boeken ik mee naar huis mocht nemen. Soms moest ik bepaalde onderwerpen met tegenzin uitstellen tot een volgend bezoek, gedreven door een honger naar kennis die toen al diepgeworteld was.
Tijdens een groot deel van mijn jeugd werd mijn opvoeding vormgegeven door B., een zelfstandige, alleenstaande vrouw die samen met S. de zorg voor mij droeg. Alles veranderde echter toen P. halverwege mijn vierde levensjaar op ons pad kwam. Op dat moment hadden we geen enkel benul van hoe groot de invloed van deze persoon zou zijn en hoe drastisch ons leven hierdoor zou omslaan. Vanuit mijn herinneringen voelde ik me bijna gedwongen om deze persoon te vertrouwen, te accepteren en te respecteren. Het duurde echter niet lang voordat de ware aard van de situatie naar boven kwam, waardoor mijn wereld steeds nauwer en beperkter werd.
Enkele maanden voordat S. zou gaan trouwen, vond er een incident plaats dat diepe sporen heeft nagelaten, ook al kan ik me de exacte aanleiding niet meer herinneren. Het enige wat ik nog weet, is dat ik in haar ogen schijnbaar iets niet goed had gedaan en dat de situatie op een heftige manier werd afgehandeld. Ze pakte me stevig bij mijn shirt vast bij mijn schouders en begon me hardhandig tegen de zitting van de bank te duwen en te gooien. Gedurende enkele seconden probeerde ze me zelfs te verstikken, terwijl ze me dwingend vroeg wat ik had gedaan en herhaaldelijk vroeg waarom ik nog steeds leefde. Ik herinner me nog levendig dat ik daarna in tranen naar mijn kamer vluchtte, met pijn aan mijn nek en mijn gezicht.
Een andere herinnering die ik tot op de dag van vandaag met me meedraag, is die aan een zonnige zaterdagochtend.
Het was onze wekelijkse routine dat de bakker op vaste tijden vers brood kwam brengen of het aan de deur hing. Die betreffende zaterdag bleef het brood echter uit op de reguliere tijd. Als nieuwsgierige kleuter wilde ik weten waar hij bleef en of er onderweg niets was gebeurd. Ik vatte de moed samen, opende de voordeur en ging op pad om de bakker te zoeken. Ik liep ongeveer een half blok om en vroeg aan buurtbewoners die ik tegenkwam of zij de bakker hadden gezien, maar tevergeefs. Toen ik terugliep in de richting van onze straat, kwam ik een buurtmeisje tegen. Terwijl ze aan het schommelen was, sprak ze me aan. Ook aan haar en haar vader, die inmiddels naar buiten was gekomen, vroeg ik naar de bakker. Hoewel zij hem ook niet hadden gezien, werd ik vrolijk uitgenodigd om in hun tuin samen te komen schommelen. Omdat we goed bevriend waren, zei ik spontaan ja. Na enkele minuten schrok ik echter wakker uit mijn spel; ik besefte dat ik de voordeur op een kier had laten staan en dat ik aan B. en P. niets had gevraagd of verteld. Met haast nam ik afscheid en snelde ik terug naar huis. De voordeur stond nog precies zoals ik hem had achtergelaten en er hing nog steeds geen brood aan de klink. Ik liep de hal door de woonkamer in en riep naar B. en P., maar ik kreeg geen gehoor. Ook op de eerste etage bleef het stil terwijl ik hun namen riep. Eenmaal in de slaapkamer van B. hoorde ik vanaf de zolder een dreigende stem roepen. Vanuit de slaapkamer zag ik P. om de hoek verschijnen en kort daarna stond B. achter me, terwijl P. voor me kwam staan. Toen ze vroegen waar ik was geweest, vertelde ik eerlijk dat ik op zoek was gegaan naar de bakker. De sfeer sloeg direct om. Na een stroom van verwijten en intimidatie werd al snel de riem erbij gepakt. P. begon hiermee op mij in te slaan, terwijl B. dit niet alleen toeliet, maar zelfs aanmoedigde.
Ik herinner me de pijn vanbinnen nog goed: het diepe verdriet en de enorme teleurstelling, vermengd met de fysieke pijn van de riemslagen op mijn lichaam. Het was voor mij onmogelijk om te begrijpen waarom mijn goede bedoelingen niet werden gezien. Ik kon niet bevatten waarom een afwezigheid van hooguit dertig minuten een dergelijke afranseling rechtvaardigde. Wat ik nog minder kon plaatsen, was dat B. en P. blijkbaar al die tijd rustig thuis waren gebleven. Als de situatie werkelijk zo kritisch was geweest, hadden ze me immers vijftig meter verderop kunnen vinden. Deze tegenstrijdigheid was voor mij als kind uiterst verwarrend.
Na deze gebeurtenis werd mijn beleving van het leven steeds minder positief. Situaties waarin lichamelijk, verbaal en geestelijk geweld de boventoon voerden, kwamen steeds vaker voor. Gevoelens van ontevredenheid, onzekerheid, vernedering en onderdrukking namen toe, waardoor er nauwelijks nog ruimte was voor vrijheid of een positieve ontwikkeling. Ook wantrouwen en manipulatie speelden hierbij een grote rol. De situaties gingen zelfs zo ver dat ik gestraft werd voor de ondeugende daden van andere kinderen; ik moest hiervoor opdraaien omdat ik verantwoordelijk voor hen werd gehouden. Zo waren er tal van momenten die mij verhinderden om te zijn wie ik werkelijk ben. Ik had geen rolmodel of voorbeeld om op terug te vallen; in plaats daarvan werd ik het zwarte schaap van de familie. Ook buiten de deur, op school en in de wijk, werd ik door sommige leeftijdsgenoten niet altijd gewaardeerd. Ondanks al deze zwaarte wist ik als kind toch nog goed te zijn voor anderen. Het licht dat ik uitstraalde, was weliswaar gedimd, maar nog niet uitgedoofd.
Rond diezelfde leeftijd viel mijn oog op een aantal tijdschriften en boeken die wij thuis hadden liggen. Het waren uitgaven met een spirituele inslag en hoewel het eigenlijk niet mocht, bladerde ik er stiekem doorheen. De prachtige illustraties en de bijbehorende teksten trokken direct mijn aandacht, waardoor mijn nieuwsgierigheid al snel omsloeg in het daadwerkelijk lezen van de verhalen. De aantrekkingskracht was zo groot dat het me diep raakte; op een onverklaarbare manier gaven deze teksten mij een fundament om op te leunen, wat me onbewust de kracht en hoop gaf die ik in mijn dagelijks leven zo miste.
Terwijl ik deze innerlijke steun vond, werd mijn uiterlijke wereld helaas steeds grimmiger. Vanaf mijn zesde levensjaar werd ik al vroeg geconfronteerd met mensen die verslavend gedrag vertoonden, variërend van gokverslavingen tot aan het gebruik van drugs. Dit waren zogenaamde vrienden van P. en B. die vrijwel dagelijks over de vloer kwamen en vaak tot diep in de nacht bij ons in huis bleven hangen. Deze onrustige omgeving zorgde ervoor dat ik al op jonge leeftijd in aanraking kwam met zaken die niet bij een kind horen. Zo duurde het niet lang voordat ik ook persoonlijk met schadelijke middelen in aanraking kwam. Mijn allereerste sigaret rookte ik op negenjarige leeftijd, stiekem uit het zolderraam samen met een familielid. Destijds besefte ik nog totaal niet dat dit moment het begin zou zijn van iets dat later een groot deel van mijn leven zou gaan beheersen en verstrekkende gevolgen zou hebben voor mijn verdere toekomst.
Helaas bleef het niet bij de onrust thuis; ik werd ook regelmatig gepest door medeleerlingen en oudere kinderen uit de bovenbouw of uit de wijk. Hoewel ik probeerde me sterk te houden, lukte het me niet altijd om voor mezelf op te komen. Ondanks deze zware omstandigheden wist ik op school aanvankelijk nog goed te presteren. Ik herinner me dat ik in groep zeven en het eerste half jaar van groep acht nog minimaal een acht scoorde voor mijn toetsen en huiswerk. Toch ging het op een gegeven moment op onverklaarbare wijze bergafwaarts. Mijn leraar vroeg me zelfs openlijk in de klas hoe het kwam dat mijn hoge cijfers plotseling waren veranderd in krappe voldoendes. Ik kon hem op dat moment geen antwoord geven, omdat ik zelf ook niet kon plaatsen waar deze omslag vandaan kwam.
Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging, breidde mijn sociale kring zich uit en begon het roken een steeds grotere rol in mijn dagelijks leven te spelen. Geen pauze ging voorbij zonder sigaret, en ook voor en na schooltijd was het inmiddels vaste prik. Al snel kwam ik in contact met jongeren van wie ik leerde blowen. In deze periode ontmoette ik veel nieuwe mensen die ik destijds als vrienden beschouwde, waarvan sommigen nog steeds in mijn leven aanwezig zijn. Mijn thuisfront was volledig onwetend van deze activiteiten en ik deed er alles aan om dat zo te houden. Ergens gaf het me een kick om stiekem te roken, alcohol te drinken of te blowen; het voelde als een vorm van rebellie en een manier om te ontsnappen aan de harde realiteit. Op dat moment had ik echter totaal niet door dat ik een pad was ingeslagen dat ongezond en destructief was. De korte momenten van spanning overschaduwden het besef dat deze gewoontes mijn persoonlijke groei op een negatieve manier zouden beïnvloeden. Ik was onbewust op zoek naar een uitweg, maar raakte daardoor juist verder verwijderd van de stabiliteit die ik eigenlijk nodig had.
Enkele maanden voor mijn dertiende verjaardag kreeg ik onverwacht te horen dat we zouden verhuizen naar een andere stad. Dit nieuws overviel mij enorm. Er werden verschillende redenen aangedragen waarom deze nieuwe woonplaats goed zou zijn voor B. en P., en alles bleek al volledig geregeld en goedgekeurd. Mijn eigen mening of gevoelens hierover telden niet mee; ik werd simpelweg gedwongen om gehoor te geven aan dit besluit en mee te werken. Het was voor mij onvoorstelbaar dat ik alles en iedereen die ik kende zomaar achter me moest laten, maar helaas was er geen andere keuze.
Eenmaal verhuisd vond ik het erg moeilijk om te wennen aan de nieuwe omgeving, de andere mentaliteit en de lokale gewoontes. Als opgroeiende puber voelde ik een sterke drang om mezelf te bewijzen. Ik wilde mezelf laten zien en tegelijkertijd ontdekken wie ik werkelijk was. In deze zoektocht ontmoette ik een groepje stoere gasten met wie ik uiteindelijk veel zou meemaken en die gedurende een groot aantal jaren een belangrijk deel van mijn leven zouden uitmaken. Hoewel we optrokken als een groep, merkte ik gedurende de jaren dat sommige van deze jongens jaloers op mij werden, wat de onderlinge dynamiek soms ingewikkeld maakte.
Op het thuisfront was de situatie ondertussen onveranderd gebleven, wat mijn behoefte om te vluchten alleen maar vergrootte. Sluipenderwijs werden sigaretten en wiet mijn vaste vluchtroutes om maar niet te hoeven nadenken over wat er zich thuis allemaal afspeelde. Wat begon als een tijdelijke ontsnapping, veranderde uiteindelijk in een verslaving. Hoewel ik het destijds als dertienjarige jongen niet kon overzien, was ik op dat moment al heel ver van mezelf verwijderd geraakt. In deze turbulente periode kwamen echter ook de eerste interesses in meisjes naar voren en begonnen mijn talenten in de muziek langzaam weer boven water te komen.
Ondanks de vele veranderingen in mijn omgeving, bleven veel patronen in mijn leven lange tijd ongewijzigd. Pas in mijn zestiende levensjaar kwam er weer beweging in mijn innerlijke wereld. Ik kwam na vele jaren een aangetrouwd familielid tegen en ontmoette enkele monniken met wie ik diepgaande gesprekken voerde. De wijsheden die zij deelden, voelden tijdloos aan. Mijn nieuwsgierigheid werd opnieuw gewekt; ik wilde steeds meer weten en sprak vaker met hen af. Naast de filosofische en wetenschappelijke onderbouwing kreeg de Vedische leer voor mij een realistische, complete en inhoudelijke vorm. Ik begon me hier steeds verder in te verdiepen, pakte het lezen weer op en bezocht regelmatig lezingen en programma’s. Op dat moment besefte ik nog niet hoe waardevol deze leringen waren en hoe fortuinlijk ik was dat dit op mijn pad kwam.
Een jaar later leerde ik iemand kennen met wie ik twee jaar later een relatie zou beginnen. Zij was lange tijd mijn maatje en mijn belangrijkste uitlaatklep. In onze vriendschap creëerde ik voor mezelf een veilige haven, een plek die ik zorgvuldig had afgebakend van de buitenwereld. We spraken elkaar bijna dagelijks en deelden veel over ons privéleven, waardoor er een zeer hechte verbondenheid ontstond. Toen we eenmaal een relatie kregen, voelde het samenwonen als een uitkomst en een noodzakelijke ontsnapping voor ons beiden. Hoewel het eerste anderhalf jaar behoorlijk goed verliep, ging het daarna langzaamaan bergafwaarts. Door de gebeurtenissen en ervaringen van die tijd werd ik plotseling teruggeworpen naar de pijn uit mijn eerdere jaren. Het ging steeds slechter met me; mijn concentratie nam af, ik sliep onrustig en ik verkeerde vaker in een negatieve stemming. Het werd steeds moeilijker om positieve emoties te ervaren, terwijl mijn waakzaamheid toenam en ik vaker last kreeg van flashbacks. Het laatste anderhalf jaar van de relatie was verwarrend en pijnlijk. Ik was zo ver van mezelf verwijderd geraakt dat ik geen raad meer wist met de situatie.
Uiteindelijk liep alles in mijn leven in het honderd en stortte mijn wereld als een kaartenhuis in elkaar. Nadat ik op straat was gezet, voelde ik me volledig waardeloos en radeloos. Ik was vanbinnen zo kapot dat ik niet meer wist of ik de kracht had om op te staan en mezelf bij elkaar te rapen, of dat ik mezelf maar moest laten liggen. In een poging het tij te keren schakelde ik hulp in, maar helaas kon men mij op dat moment niet verder helpen. Er volgden jaren waarin tegenslagen een steeds groter deel van mijn leven gingen uitmaken. Uiteindelijk nam ik het besluit om me verder af te sluiten en me vaker in het gezelschap van de monniken te begeven.
In het jaar 2011 kwam ik via de tempel in contact met mensen die een zorginstelling runden. Zij boden mij hulp aan, waar ik in eerste instantie sceptisch tegenover stond. Na enkele maanden van regelmatige gesprekken besloot ik het er toch op te wagen. Ik wist diep vanbinnen heel goed dat ik hulp nodig had en was me ervan bewust dat de juiste ondersteuning mij verder kon helpen. Niet lang nadat ik het aanbod had geaccepteerd, vertrok ik naar een rehabilitatieoord op Koh Chang in Thailand met de diagnose PTSS. Na een verblijf van een maand keerde ik terug voor nazorg, maar helaas ging er binnen de organisatie waar ik verbleef van alles mis. Desondanks was ik toch een stuk op weg geholpen. Langzaamaan begon ik veel zaken in de praktijk toe te passen die ik jaren eerder van de monniken had geleerd, en die ik ook in lichte vorm had herkend tijdens mijn verblijf in Thailand.
De sfeer in mijn directe omgeving bleef echter moeizaam, een situatie die eigenlijk al veel langer gaande was. De meeste van mijn zogenaamde vrienden en familieleden konden mij nog steeds niet uitstaan. De jaloezie, betweterigheid en sluwe benadering met een vaak dubbele agenda bleven aanhouden, precies zoals ik dat al jaren had ervaren. Ook het gebruik en misbruik van mijn goedheid bleef een grote rol spelen. Het ging zelfs zo ver dat zij met de eer streken voor de dingen die zij van mij hadden geleerd of via mij hadden ontdekt. Iets gunnen was er simpelweg niet bij. Ondanks dat ik dit destructieve patroon al heel vroeg doorzag, liet ik nooit merken dat ik het wist en probeerde ik hen juist altijd te blijven helpen. De vernederingen en de pijn die ik daarin heb ervaren, zouden wederom een heel boekwerk kunnen beslaan, omdat dit jaren aan herinneringen en pijnlijke momenten omvat. Vooralsnog probeerde ik het beste uit mijn leven te halen door er onvoorwaardelijk voor anderen te zijn. Ik had echter niet in de gaten dat ik mezelf hierdoor ernstig tekortdeed en mijn eigen behoeften verwaarloosde. Tot mijn verbazing merkte ik dat zelfs deze opofferingsgezindheid niet werd gewaardeerd door de mensen om mij heen. Ik zorgde simpelweg niet goed voor mezelf en begon in te zien dat ik eigenlijk korte metten moest maken met deze ongezonde relaties. De noodzakelijke stappen die ik in die periode nam om voor mezelf te kiezen, werden door hen zelden tot nooit positief ontvangen. In mijn ogen vormden deze relaties een directe obstructie voor mijn persoonlijke groei en het bereiken van mijn ware potentie.
Enkele jaren geleden kwam mijn biologische vader te overlijden. Ik had hem mijn hele leven niet gekend, totdat hij rond mijn zesentwintigste jaar plotseling in mijn leven verscheen. Het duurde echter niet lang voordat ik tot de pijnlijke ontdekking kwam dat hij, evenals mijn halfzusje en halfbroer, geen inhoudelijke toegevoegde waarde voor mij hadden. Ook bij hen had ik me volledig blootgegeven en me enkel op het goede gericht. Dit vertrouwen werd helaas niet beantwoord, wat opnieuw voor vele pijnlijke momenten in mijn leven heeft gezorgd.
In 2017 raakte B. ernstig ziek. Op de een of andere manier had ik dit al van tevoren aangevoeld. Ik deelde dit gevoel meerdere malen met mijn toenmalige partner, met wie ik destijds samen was; ik vertelde haar herhaaldelijk dat ik het gevoel had dat er iets niet goed zat. Warempel, twee maanden later werd er alvleesklierkanker met uitzaaiingen bij B. ontdekt. Tijdens deze zware periode voor haar en haar omgeving werd opnieuw pijnlijk duidelijk hoe mensen werkelijk in elkaar kunnen zitten. Na het overlijden van B. veranderde er veel, zowel in mijn omgeving als in mijzelf. Ik besloot toen om definitief mensen uit mijn leven te zetten na vele jaren van nare ervaringen. Ik wilde niet langer ondergesneeuwd worden door negativiteit, dwang, betweterigheid, manipulatie en geweld, en besloot voortaan consequent voor mezelf te kiezen.
Hoewel er niet veel mensen waren die mijn daadkracht, oprechtheid en eerlijkheid werkelijk konden zien of waarderen, was het tijd om eindelijk mijn eigen plek in te nemen. Ik was immers al jarenlang intensief bezig met mijn eigen proces en innerlijke groei, en vond nu de kracht om die weg voort te zetten. Gelukkig waren er in die tijd ook enkele goede mensen om me heen bij wie ik de kracht van oprechtheid en eerlijkheid herkende. Bij hen kon ik eindelijk volledig mezelf zijn en werd ik gewaardeerd voor wie ik werkelijk was. Door rigoureuze knopen door te hakken en afstand te nemen van de omgeving die mij neerhaalde, kwam mijn potentie langzaamaan tot bloei. De lessen die ik gedurende mijn leven had opgedaan, kon ik nu eindelijk op de juiste manier toepassen, waardoor mijn inzichten, wijsheid en kennis de ruimte kregen die ze verdienden. Dit zag ik bovendien direct terug bij de mensen die ik in het verleden had bijgestaan en die werkelijk bereid waren om stappen te zetten in hun eigen groei.
Ik wilde al heel lang ondernemen, alleen wist ik aanvankelijk nog niet precies hoe ik mijn diverse kwaliteiten het beste kon vormgeven. Er waren veel gebieden waar ik voldoening uit haalde, maar de ware kracht lag in de combinatie. Na een periode van bezinning besloot ik de sprong te wagen en begon ik mijn expertise in coaching en consulting direct te integreren met tarotlezingen. Dit was voor mij een gewaagde, maar noodzakelijke stap om op een dieper niveau een bijdrage te leveren aan het welzijn van de mens. Hoewel ik deze individuele tarot- en orakellezingen inmiddels achter me heb gelaten, presenteer ik nu nog enkel gratis collectieve lezingen via mijn YouTube-kanaal op de momenten dat ik voel dat de tijd daar rijp voor is.
Het voelde werkelijk als een roeping om coaching en consulting op deze eigenzinnige en succesvolle manier te combineren. Hoewel ik jaren geleden al pleitte voor deze integrale aanpak, werd ik destijds niet serieus genomen en kreeg ik vaak te horen dat een dergelijke werkwijze onmogelijk was. Gelukkig heb ik volgehouden en gaandeweg mijn eigen methode verfijnd en verder ontwikkeld, wat uiteindelijk heeft geresulteerd in het schrijven van mijn eigen trainingen. Inmiddels zien steeds meer ervaringsdeskundigen wereldwijd dat deze combinatie van methodieken zeer succesvol werkt en dat mensen hiermee aanzienlijk betere resultaten behalen.
Nu ik mijn werkelijke drijfveer in het leven heb gevonden, geeft mij dit een enorme hoeveelheid voldoening en energie. Deze weg heeft zich aan mij geopenbaard door pure volharding, nieuwsgierigheid, vertrouwen en integriteit. De lessen, de signalen en de mensen om mij heen hebben er allemaal aan bijgedragen dat ik kon groeien naar de plek waar ik nu sta. Dit is mijn weg, en hier heb ik bewust voor gekozen.
Laat je daarom nooit door een ander vertellen dat je vastzit of dat er niemand is die jou kan helpen. Ik weet hoe het voelt om in de diepste duisternis te staan, waar elke uitgang versperd lijkt en de wereld je probeert wijs te maken dat je geen waarde hebt. Geloof die stemmen niet. Laat niemand de grenzen van jou bepalen of je het gevoel geven dat er voor jou geen mogelijkheden meer zijn. Zelfs als je je gebroken voelt, draag je een onschatbare kracht in je die wacht om ontdekt te worden. Alles in het leven, hoe pijnlijk ook, ontvouwt zich op de juiste tijd en draagt een betekenis in zich die je later pas zult begrijpen. Heb het geduld om de storm uit te zitten en de moed om, ondanks alles, te blijven kiezen voor jezelf. Geduld is een schone zaak, maar de juiste keuzes maken is wat je uiteindelijk bevrijdt.
Tarieven
Zowel particulieren als zakelijke gebruikers zijn welkom bij Inner Guidance Mission. Maak hieronder de keuze die van jou van toepassing is om mijn tarieven te bekijken.